Het heft in eigen hand nemen. Commissaris van de koningin Hans Alders opende de dag met een vurig pleidooi voor een positiever zelfbeeld van de noordelijke provincies. Het wordt tijd dat wij zelf vertellen wat we waard zijn, aldus Alders. Daarvoor is een eenduidig verhaal nodig. En dat vraagt om afstemming, om wederzijds begrip en herkenning. Om een netwerk van beslissers die weten wat er speelt in elkaars organisatie.
Dagvoorzitter
Cees van 't Veen,
directeur van het
Fries Museum





Jacco Post, provincie Drenthe:
Ik ben onlangs overgestapt van Den Haag naar de provincie en ik moet zeggen, men was jaloers op mij. Het beeld van het Noorden is al flink veranderd.

 


Voor Werkman koos men vanwege de sterk associatieve kracht. In gezelschap van acteur Christo zit men rond de tafel in het café van Melkema. Iedereen neemt uitgebreid de tijd om zich voor te stellen. Persoonlijke achtergronden en eigen meningen krijgen ruime aandacht. Die openhartigheid slecht barrières. Het is in deze tijd niet eenvoudig om een overheidsdienst te leiden, zo blijkt. Ben je dienend of sturend? Moet je alles maar accepteren, of duidelijke grenzen trekken?

De litho van Werkman is een pamflet vol spanning. Herkenbare spanning, want de manager speelt een rol in het spanningsveld tussen de verwachtingen van de burger en de mogelijkheden van zijn eigen organisatie. Maar de burger overvraagt.
"Wij zijn daarom liever klantgericht dan klantvriendelijk."
Toch blijft de vraag onbeantwoord of je onder alle omstandigheden je eigen koers moet handhaven. Daarover zal nog veel discussie nodig zijn.



Dit werk roept tegenstrijdige gevoelens op. Daarover wordt in klein gezelschap gesproken in de Melkkamer. Men besluit de oplossing te zoeken op het individuele niveau.

Vraag: is de ondervonden tegenstelling een uiting van twijfel of van bipolariteit?
bouwt de manager een huis om zich heen om de rol aan te nemen die van hem of haar verwacht wordt?"


Angstcultuur
(een monoloog)
ontwikkeling
loslaten
‘t is goed
rust
ontmoeting
scheiding
vernieuwing
harmonie, conflict
verlichting
proces
groei
angstcultuur
spiegel
ik
jij?
wij 
Via zijn kunst biedt de kunste- naar zijn toeschouwers een blik op de door hem gewenste werkelijkheid, concludeert men in rode lederen fauteuils in De Tussenkamer gezeten. Hier zitten naar eigen zeggen de trage beslissers die te laat waren voor een andere groep. Maar ze zijn toch goed terecht gekomen, mag je concluderen. De artiest biedt ons aan hoe wij naar de werkelijkheid zouden moeten kijken. De manager biedt zijn medewerkers een beeld van hun organisatie aan. We doen dus hetzelfde op verschillende manieren.
Christus beeldt het lijden uit en is daarmee zowel sterk als kwetsbaar. Dat geldt ook voor de manager die de missie van zijn organisatie uitdraagt. Wij moeten met boodschappen aan de slag, we moeten het overbrengen.

Applaus voor uzelf
Actrice Willemijn zit op een stoel en neemt een nogal vreemde houding aan. Ik nodig u uit alles even vanuit ander perspectief te zien. Wilt u even met mij mee, kijk hoe ik zit, wilt u dat nadoen. Til de linkerarm op, het hoofd wat scheef. Heel goed, u gaat zo heel lang mee, 
u zult een inspiratiebron zijn voor velen. Denk even na: hoe zag u het eerst en hoe ziet u het nu? Ja, u heeft het allen goed gedaan, een hartelijk applaus voor uzelf.
It’s lonely at the top. Actrice Adrienne
hult zich in een grote hoofddoek.
Wat ben ik? Wie ben ik?
Langzaam
wikkelt ze de doek af en toont zich in
diverse poses. Vervolgens doet ze de
doek weer om, zij het minder
bedekkend. Jacques Mulders zit op
handen en knieën voor haar en zij zet
haar voet op zijn rug.
Zij: It’s lonely at the top.
Jacques daaronder: Da’s hard werken.

Deze groep had het er moeilijk mee. Maar de acht heren komen tot een monoloog voor een dame.
Tijdens het debat komt Alfred van Hall in het geweer; tegen de dufheid van de ambtenaar, waar dit soort dagen geen spatje aan verandert.
   Opvallend veel mannen...
      Daar moet u wat aan doen
             zegt de commissaris
Da’s een typisch noordelijk
    verschijnsel
 zegt de baas
                           van de douane.
              Hogere snelheden minder
            verkeersdoden. Kortere
            wachtlijsten, voor minder geld.
Leiding nemen, maar wel verantwoor-
delijkheid geven.
Minder belasting
meer geld voor
onderwijs.

Iedereen wil iets van baas Odette.
Iedereen trekt aan haar, vraagt, smeekt. Zij verleidt
de klagers en positioneert ze. En als iedereen zit, heeft ze
eindelijk rust en tijd om zich naar de zaal te wenden:
Al die paradoxen!
Zit je daar helemaal niet mee,
   bel dan de ABD.
In de Os wordt transparantie, openheid, extravertie herkend. De uitkomst is wij hier bijeen, maar ook wei als open ruimte. We herkennen elkaar als leidinggevende, als coach van onze organisatie. Dat groepsgevoel en die positie moeten verbeeld worden.
De groep staat om actrice Ingeborg heen. Zij richt zich op en ontvouwt zich, toont zich. De groep is in zichzelf gekeerd. Zij leert hen zich om te draaien, de zaal aan te kijken, de confrontatie aan te durven: er roept zelfs iemand: Tsjakka!